De pannenkoek in de ploeg



Bourgogne, voorjaar 2012. Ik hang ergens achteraan het peloton fietsvakantie-vrienden. Ik ben de pannenkoek van het hele stel, oftewel: ik bak er niet veel van. Ik moet regelmatig lossen om even later buiten adem weer aan te sluiten.

“Ik ben meer van de tocht dan van de prestatie!”  roep ik dan maar af en toe. Dat heb ik toch leuk verzonnen, ook al is het niet meer dan een mooie smoes. Okee,  misschien is mijn conditie nu niet helemaal zo top. Okee, ik had iets meer kunnen trainen deze winter. Eigenlijk niet Okee, eigenlijk best balen, zo achteraan het ploegje. Dat ben ik helemaal niet gewend. Ik ben eigenlijk overal en altijd haantje de voorste….

En dan komt de geest van Wolfgang Köhler naast me rijden, de Duitse psycholoog van het naar hem vernoemde effect. Köhler kijkt me strak aan en geeft me een flinke slinger. Het Köhler-effect treedt in werking, wat zo veel betekent als:

Wie samenwerkt – of sport – met iemand die wat beter is, gaat daar zelf beter door presteren.

Er gaat een knop om: ik ga er voor, en de rest van de week zet ik alles op alles om de ploeg bij te houden. Ik stop met mokken en zeuren. Weg met de tocht, ik ga voor de prestatie!

Mijn conditie wordt met de dag beter. Ik fiets lekker. Niet in de kopgroep, maar ik blijf wel goed aangehaakt. In mijn eigen lichte verzet. Ik krijg steun van de hele groep en word stevig aangemoedigd. Mijn vroegtijdige verzoeken om pauzes worden vriendelijke genegeerd. Af en toe houdt iemand me uit de wind.

Hoogtepunt van de week is dat ik in de Jura een klim van zo’n vijf kilometer maak. Vraag me niet van welke categorie, maar het was een stevige klim, zelfs voor mijn sportieve ploeggenoten. En we hebben em met zijn allen gehaald, ook ik!

Het Köhler effect heeft mij enorme voldoening gegeven.  Ik heb een mooie tocht gehad én een mooie persoonlijke prestatie neergezet. En voor de fietsvakantie-ploeg als geheel was het ook plezierig want we hebben de week samen uitgereden, een goede klim gedaan, en zonder uitvallers. We waren een team waarin ieder zijn eigen plek mocht hebben, in zijn eigen verzet kon rijden, maar we gingen er wel samen voor.

En die pannenkoek? Nu nog wel, maar bij de volgende fietsvakantie eet ik em op!

Ken je dat, het Köhler effect?  Dat je uitgedaagd wordt door je teamgenoten die net iets beter presteren dan jij? Welk effect heeft dat op jou?

En als leidinggevende? Hoe ga jij om met pannenkoeken in je team?

Advertenties

3 thoughts on “De pannenkoek in de ploeg

  1. Herkenbaar. Ook in de kunst. Ik deel mijn voltooide schilderijen altijd met medekunstenaars. Daar krijg ik ongecensureerde kritiek, waar ik soms stevig van baal. Maar uiteindelijk wordt mijn kunstwerk beter.

    • Hoi Helma,
      Jazeker, het is niet altijd makkelijk om dit soort feedback werkelijk te ontvangen. Wel goed dat je er toch open voor staat en het als opbouwend, voedend, kunt blijven zien. Werk je ook wel eens met andere kunstenaars samen trouwens? Of laat je je ook door andere kunstenaars inspireren? Merk je dan dat je uitgedaagd wordt en dat je eigen kunst daar beter van wordt?

  2. Het Kohler effect ken ik nog niet. Zal ik eens wat over lezen. Op mijn werk ga ik graag met pannenkoeken de uitdaging aan. Ik vind het super om te zien hoe mensen de uitdaging oppakken en boven zichzelf uitstijgen. Leuke blog!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s